پرتو عشق

هرکس که ز عشق جان او سوخته است

چون شمع دلش روز و شب افروخته است

در گوش دلم دوش چنین میگفتند

از پرتو عشق عالم افروخته است

خورشید که در سوز و گداز است مدام

در ذره ی عشق حق چنین سوخته است

پروانه که جان خود به آتش  میزد

در خاطرش عشق شمع دل سوخته است

آن غنچه که در سوز زمستان رویید

عشقیست که بلبل به دل اندوخته است

ابیات حدیث عشق و این طبع جوان

دل وقت سحر ز حافظ آموخته است

#آرش_جوان